۱) احترام گذاشتن :

طوری با کودک خود حرف بزنید که دوست دارید او با شما انگونه حرف بزند . از غر زدن، مسخره کردن ، تحقیر کردن، متهم کردن احتناب کنید . قضاوت زودهنگام نکنید . از کودک خرده نگیرید و خطاهای جزئی را نادیده بگیرید. 

۲) اختصاص دادن زمانهایی مکرر، کوتاه مدتو با کیفیت برای تعامل با کودک :

- هر روززمانی را هر چند کوتاه، واقعا با کودک باشید طوری که احساس کند در دسترس او هستید. 

- در این زمان تنها به کودک توجه کنید و کار دیگری انجام ندهید. 

- با کودک فعالیتی را ترتیب دهید تا هر دو از ان لذت ببرید . 

۳) به صحبتهای کودک خود توجه کنید . به حرفهایش به دقت گوش دهید . 

۴) در برابر کودک به تندی واکنش نشان ندهید . با کودک جر وبحث نکنید . در برابر کودک عصبانی نشوید . 

اگر عصبانی شوید یعنی کودک توانسته بر شما مسلط شود و یا اینکه باعث میشوید کودک بترسد و نتواند با شما ارتباط برقرار کند . 

۵)به او نشان دهید که دوست داشتنی است. به کودک بگویید که دوستش دارید . برای دوست داشتن کودک شرط نگذارید. مثلا اگر مسواک نزنی دوستت ندارم. 

رفتار کودک را مورد توجه قرار دهید و نه خود او را . مثلا این رفتار تو مناسب نیست نه اینکه بگوئید تو فرزند بدی هستی . 

همچنین خوب بودن او را هم مشروط به انجام یک رفتار نکنید مثل:-) ا چون مسواک زدی پس بچه خوبی هستی. 

سعی کنید بفهمید کودک چه نوع ابراز محبت فیزیکی را میپسندد (بوسیدن، نوازش کردن، در آغوش گرفتن )از همان روش برای ابراز محبت خود استفاده کنید. 

۶) برای برقراری ارتباط با کودک خود بازی کنید:

بازی برای رشد کودک حیاتی است در طول بازی، کودکان مهارتهای جسمانی ، شناختی، اجتماعی و هیجانی خود را گسترش می دهند. در عین حال بازی، مفیدترین زمان برای ارتباط مادر یا پدر با کودک است. بازی با کودک وسیله ای جهت برقراری رابطه مثبت با کودک و وارد شدن در دنیایاو و نیز آموزش کنار آمدن با دیگران، حل مسائل و کنترل رفتاراست. 

حداقل روزی نیم ساعت با کودک خود بازی کنید . 

دربازی با کودک هرم قدرت وجود ندارد یعنی پدر و مادر در راس بازی نیستند . در بازی به کودک اجازه ی رهبری دهید. 

لازم است جای مناسبی را برای بازی کردن در نظر بگیرید . حتی سفره ی بازی پهن کنید تا بعد از بازی بتوان راحت وسایل بازی را در سطل بزرگ ریخت و سفره را جمع کرد و اتاق را به وضع معمولی باز گرداند .