وابستگی کودک به یک شی خاص
 
کودک از لحظه تولد خود و مادر را به صورت یک واحد میبیند. کودک جدایی بین خود و مادر خود متصور نیست. به همین دلیل به مادر میچسبد چون تنها مادر است که دنیا را در اختیار او قرار میدهد. در نگاه کودک او و مادرش یکی هستند. در حدود نه ماهگی کودک با رشد عقل، پی میبرد که مادرش با او یکی نیست، هر دو دو انسان جدا از همند و این کشف بزرگ به کودک اضطراب میدهد. برخی از کودکان ان ارامش و یکی بودن گذشته را در یکی از وسایل خود پیدا میکنند به صورتی که کودک به عروسک، پتو، حوله یا وسیله دیگری به شدت وابسته میشود به صورتی که همه جا انرا همراه خود میبرد حتی به مهمانی، و حتی تحمل جدایی چندین ساعته از ان وسیله را ندارد تا مادر انرا شسته و خشک کند.افراد متخصص به این اشیا انتقالی و گذرا هم می گویند، چرا که آن ها در واقع جایگزین موقتی برای مهر و توجه والدین هستند. یک شی خاص همیشه در کنار کودک و در دسترس او است، در حالی که مادر با تمام عشق و علاقه اش نمی تواند در تمام دقایق روز کنار فرزندش باشد.
نکته:
وابستگی کودک به یک شی خاص ناشی از کم کاری شما نیست و رفتاری بسیار طبیعی به شمار می رود. 
این اشیا در مستقل شدن کودک هم نقش دارند، چرا که اوست که میزان آرامش مورد نیاز خود را تعیین می کند و کنترل شیئی که به آن علاقه دارد کاملا در دست خودش است. 
در این جا راهنمایی هایی در مورد کار کردن با وسیله محبوب کودک ارائه می شود:
اجازه دهید اسباب بازی محبوبش کنارش باشد. تا وقتی که این وسیله در روند طبیعی رشد و پیشرفت او اختلال ایجاد نکرده است هیچ عیبی ندارد که بگذارید همیشه کنار فرزندتان باشد.
کودک همان قدر که به پتو یا عروسک محبوبش وابسته است به بوی آن هم وابسته است. با اینکه ممکن است از بوی صابون و پودری که به عروسکش زده اید بدش بیاید باز هم باید چند وقت یک بار آن شی را بشویید تا جرم ها و باکتری هایی که از تماس آن اسباب بازی با زمین و زمان رویش نشسته اند پاک شوند. به خصوص شستن آن اسباب بازی یا پتو پس از بیماری کودک بسیار ضروری است چون از دوباره بیمار شدن جلوگیری می کند.
در مواقع لازم یا مواقعی که امکان به همراه داشتن آن شی خاص وجود دارد بگذارید کودک آن را با خودش بیاورد. هدف چنین وسیله ای آرام کردن کودک است، وقتی وارد مکان جدیدی می شود این اسباب بازی به او کمک می کند زیاد حواسش به اطراف پرت نشده و نگران و نا آرام نشود. کودک در این مواقع بیش از سایر زمان ها به آرامش نیاز دارد.
به اسباب بازی محبوب کودک احترام بگذارید. این وسیله برای کودک مقدس است و بعد از شما با ارزش ترین دارایی او در زندگی محسوب می شود. پس هرگز وقتی پای این وسیله به میان می آید سر به سر فرزند تان نگذارید و آن را از دسترس او قایم نکنید.
از بی خطر بودن وسیله محبوب کودک مطمئن شوید. پستانک یا شیشه آب هم می تواند در رده بندی این جور وسایل قرار بگیرد به شرط آنکه مخل سخن گفتن کودک نشود، اما اگر دیدید به شیشه آب میوه یا شیر خشکش وابسته شده باید فوراً کاری کنید که از فکر آن بیرون بیاید. کودکانی که همه جا شیشه آب میوه یا نوشیدنی شیرین همراه خود می برند و در هنگام چرت روزانه و خواب شبانه آن شیشه در دهان شان است در خطر ابتلا به سندرم پوسیدگی دندان قرار می گیرند.
اسباب بازی محبوب کودک هرگز جای شما را نمی گیرد پس همچنان مثل همیشه به او توجه کرده و حسابی به او مهر و محبت نشان دهید.
بگذارید خود کودک تصمیم بگیرد کی اسباب بازی اش را می خواهد و خودش تعیین کند چه موقع نیاز به آرامش دارد و چه موقع ندارد.
مواظب باشید این اسباب بازی گم نشود و یا جایگزینی برای آن داشته باشید.
انتظار این را داشته باشید که فرزندتان حداقل تا دو سالگی به اسباب بازی یا پتوی محبوبش بچسبد. نیاز به چنین وسایلی در سه سالگی کودک به تدریج کمرنگ می شود، چرا که او دیگر می تواند از نظر احساسی و عاطفی به افرادی غیر از پدر و مادرش هم وابسته شود.
بهتر است به مالکیت کودک احترام بگذاریم و اجازه بدهیم از طریقی که راحت است با اضطرابش کنار بیاید. درخواست ما از اینکه وسیله را همراه خودش نیاورد مانند این است که از ما بخواهند دستمان را در منزل بگذاریم و به مهمانی برویم.